Analiza wszystkich najszczęśliwszych i najprzyjemniejszych chwil w życiu doprowadziła mnie do jakże prostego wniosku, mają one jeden wspólny mianownik.
Dla mnie te chwile to np. to cudowne uczucie towarzyszące obserwacji zachodu słońca, lub obłoczków podczas leżenia na łące, albo rodzinny spacer w miłej atmosferze, spontaniczna szalona zabawa z dziećmi, głęboki relaks tuż przed snem, orgazm, odprężenie w wannie, obserwowanie burzy, itd...
A wspólnym mianownikiem jest to że podczas tych chwil po prostu jestem i obserwuję, nic poza tym, nie wyciągam wniosków, nie analizuję, tylko odczuwam i doświadczam, jestem "tu i teraz", ogarnia mnie harmonia tak pełna, wewnątrz minie i takie uczucie jedności z wszystkim, bez zatracenia siebie.
Wystarczy po prostu być, ale tego nie da się wyrazić w pełni słowami, trzeba to przeżyć i tego doświadczyć...
Nie myśleć o tym co było lub co być może będzie, wsłuchać się w swoje ciało i w otoczenie, darować sobie analizy i wnioski tylko być...
To takie proste a zarazem takie trudne, choć w praktyce wystarczy "wrzucić na luz" i przez moment tylko być i doświadczać życia.
Potem wraca się to świata pełnego myśli, analiz, ocen i wniosków, ale coś się zmienia na lepsze a uczucie szczęśliwości zostawia coś jakby smugę światła i rozjaśnia codzienność.
